Muzeoblog

badania w kulturze

Muzeoblog

Serwis redagowany przez zespół Dynamiki Ekspozycji, poświęcony jest zjawiskom muzealnym. Prezentowane tu treści dotyczą innowacji w muzeach (o digitalizacji zbiorów czytaj na blogu „Wejdź Między Muzea”) i ich nowej roli wobec globalnych przemian społeczno gospodarczych. Jakie jest miejsce muzeum w gospodarce wiedzy? Przed jakimi szansami i zagrożeniami stają współcześnie muzea? Jak muzeum może stać się ważnym aktorem w społeczności lokalnej i przysłużyć się do jej rozwoju? Zapraszamy do wspólnego poszukiwania odpowiedzi na te pytania!

Opowieść w muzeum

Relacja: Aleksandra Miernik

Warsztat pod tytułem „Opowieść w muzeum – jak wykorzystać umiejętność opowiadania baśni, mitów, bajek, anegdot w kontakcie z publicznością” odbył się 17 kwietnia 2008 roku. Prowadzili go Beata Frankowska i Jarosław Kaczmarek ze „Stowarzyszenia Grupa Studnia O.” zrzeszającego artystów zajmujących się sztuką opowiadania.

„Muzeum jest dobrym miejscem do opowiadania, ale myślę też, że ta relacja jest obustronna – opowiadanie dobrze robi muzealnym wnętrzom. Jeśli ludzie, mali i duzi, słuchają bajek, historii, w których obecny jest podmiot, postać żywa i wyrazista, jeśli sami mogą uruchomić własną wyobraźnię (a nie tylko wiedzę) – to pomaga choć w jakimś stopniu „zadomowić się” w muzeum, patrzeć na rzeczy własnymi oczami, z pełnym poczuciem, że ma się do tego prawo i niekoniecznie trzeba gorączkowo szukać w głowie zakurzonych szkolnych wiadomości.” (fragment książki Przyjemności opowiadania, Warszawa 2006, s. 72)

Warsztat składał się z trzech części:
– część pierwsza:
rozgrzewka (praca z ciałem, oddechem, głosem, rytmem); ćwiczenia rozluźniające, ćwiczenia pogłębiające oddech, ćwiczenia ust i języka, ćwiczenia artykulacyjne, ćwiczenia na skalę głosu, szukanie własnej barwy głosu, rytmizowanie mowy
ćwiczenia interaktywne (na uwagę i koncentrację)
przykład opowiadania na rytmie
praca nad mikrohistorią; wybór strategii opowiadania
– część druga:
praca w grupach nad strukturą opowieści
praca z wyobraźnią (wizualizacje)
ćwiczenia związane ze spójnością narracyjną
– część trzecia:
prezentacja projektów zrealizowanych przez prowadzących warsztat w muzeach
dyskusja, jak sztukę opowiadania wykorzystać we własnej pracy w instytucjach muzealnych

Sposoby na opowiadanie:
wybór, selekcja wątków z danej opowieści
natężenie
wyrazista puenta
perspektywa opowiadania (pierwsza lub trzecia osoba)
mowa zależna/niezależna
różnicowanie głosów w opowieści
rytmizowanie mowy

Praca nad strukturą opowieści:
podział opowieści na sekwencje
znalezienie wyrazistego zakończenia-puenty
znalezienie refrenów – elementów powtarzalnych w historii
wizualizacja opowieści – zobacz dokładnie to, co opowiadasz (konkretyzacja zmysłowa: kolory, dźwięki, zapachy)
sztuka kumulacji (wyrzucamy to, co zbędne)

„Dobrze skomponowana opowieść powinna być wyposażona w formuły, czyli powtarzalne frazy o określonym, wyrazistym wzorcu metrycznym. W tradycyjnej kulturze oralnej formuły spełniają przed wszystkim funkcję mnemotechniczną – pozwalają zapamiętywać i porządkować opowiadaną historię. (…) poszukiwanie i tworzenie wyrazistych, zrytmizowanych formuł jest niezbywalnym elementem budowania kompozycji opowieści. (…) Powtarzalne formuły stanowią również bardzo ważny element tworzenia specyficznych interakcji ze słuchaczami, budowania wspólnoty opowiadających i słuchających. Kiedy słuchacze po raz kolejny usłyszą tę samą frazę, w identycznym rytmie i brzmieniu, zaczną ją z nami powtarzać, aktywnie współtworząc opowieść.” (Przyjemności opowiadania, s. 50)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>